Günde 40 Sigaraya Çıkan Alışkanlık

Küllük Yine Dolmuştu

Pazartesi akşamı, evde sigara içtiğim küçük odadaki küllüğü boşalttım. Yatmadan önce yine dolmuştu. Dramatik bir şey yoktu. Ne aynada bir öksürük nöbeti, ne de aile tartışması. Sadece gri kül, bükülmüş filtreler ve camda parmağımın bıraktığı küçük toz çizgisi vardı.

Garip olan da buydu. Tepki vermedim.

Yirmi yıl önce dolu bir küllük bana çirkin gelirdi. 20 yıl sonra ise mobilya gibi görünüyordu. Çakmak klavyenin yanında duruyordu. Paket çakmağın yanındaydı. Kışın pencere aralık kalıyordu. Kazağım kokuyu taşıyordu ve evde kimse bir şey söylemiyordu, çünkü koku artık o odaya aitti.

O noktada 27 yıldır sigara içiyordum. 19 yaşında başlamıştım. En kötü dönemde günde yaklaşık 40 sigaraya çıkmıştım. Eşimle birlikte aramızda yaklaşık 3 paket tüketiyorduk. Günde bir paket içen biri olmaktan daha ağır bir düzene geçmiştim, ama bu düzen kendini belli etmiyordu. Sadece günün biçimine dönüşüyordu.

Sıradan Bir Salı

Salı ofis günündü. Masamı çoğu toplantıdan daha net hatırlıyorum: klavye, kahve kupası, telefon, çakmak, paket. Pencere önünde sigara içip duman daha odadan çıkmadan işe dönüyordum. İş arkadaşlarım artık bunu fark etmemeye başlamıştı. Bu, kabullenme gibi görünüyordu. Aslında bu, yok olup gitmekti.

Evden çıkmadan önce içilen sigara bir karar gibi hissettirmiyordu. Arabadaki de öyle. İlk e-postadan önceki, bir telefon görüşmesinden sonraki, bir dosyanın açılmasını beklerkenki, öğle yemeğinden önceki, öğle yemeğinden sonraki sigara da. Hiçbiri izin istemiyordu.

Ağır sigara alışkanlığı her zaman gürültülü olmaz. Benimki sessizdi. Hayatın dağıldığını haykırmıyordu. Bunun normal olduğunu fısıldıyordu, sonra aynı şeyi tekrar tekrar fısıldıyordu, ta ki onu duymayı bırakana kadar.

Evde oğlum yan odadaydı. Kendi dünyası, kendi müziği, kendi planları olacak yaştaydı. Ben ise hâlâ elimde bir çubuk ya da sigarayla pencereye yürüyordum. Bırakmadan yaklaşık 5 yıl önce, daha güvenli olduğuna inandığım için ısıtılmış tütüne geçmiştim. Sonunda daha az değil, daha çok kullanır oldum. Kokusu farklı olduğu ve ritüel daha temiz göründüğü için kendimden saklamak daha kolaydı.

Temiz olmak, özgür olmakla aynı şey değildir.

Dikkatimi Çeken Ayrıntı

O haftaki dönüm noktası kahramanca değildi. Bir paketi buruşturup atmadım. Bir konuşma yapmadım. Sadece küçük bir şeyi fark ettim.

Paketten bir sigara aldım, yaktım, çakmağı yeniden klavyenin yanına koydum ve e-postamı açtım. Birkaç dakika sonra aşağı baktığımda, parmaklarımın arasında zaten başka bir sigara vardı. Bir an için onu yaktığımı hatırlamadım.

Bu beni durdurdu.

Sigara içmekten değil. Henüz değil. Otomatik akışı birkaç saniyeliğine kesti. Odayı sanki oraya misafir olmuşum gibi gördüm: küllük, aralık pencere, perdelerdeki eski koku, masanın kenarına yakın küçük yanık izi. Günümün ne kadarının sigaralar arasındaki bir koridora dönüştüğünü gördüm.

Bu, ilk dürüst işaretti. Yıllarca bırakmayı bir karakter savaşı olarak görmüştüm. Akupunktur, hipnoz, bantlar, Allen Carr’ın kitabı, bitkisel sigaralar, zamanlayıcılar. Her başarısızlık, sorunun ben olduğumu düşünmek için bana bir neden daha veriyordu. Ama o akşam bana daha sessiz bir şey gösterdi. Alışkanlık görünmez olmuştu, çünkü hayatımı onun etrafında kurmuştum; zayıf olduğum için değil.

Bir fark var.

Bir şey görünmez olduğunda, onunla doğrudan savaşmak neredeyse imkansızdır. Dumana yumruk sallarsın. Iskaladığın için kendini suçlarsın. İlk işe yarar hamle güç değildir. Odayı net görmektir.

O pazartesi bırakmadım. O salı da bırakmadım. Değişim, daha gösterişsiz bir cümleyle başladı: bu artık bir seçim değil; bu bir döngü.

Döngüyü bir kez görünce, mücadeleyi yüceltmeyi bıraktım. Çıkışı merak etmeye başladım.

Bunların hiçbiri bir plan değil. Bu, yalnızca arka plan gürültüsünün görünür hale geldiği an. Daha sakin bir yolun başlayabileceği yer de tam burası.