Sigarayı Bırakan Ünlüler ve 2 Mit

Sigarayı Bırakan Ünlüler ve Sıradan İnsanlara Satılan Hikâye

Mit basit: sigarayı bırakan ünlülerin çelik gibi bir zihni vardı ve onları kopyalayamayan herkesin karakteri eksikti. Yanında bir başka mit daha vardır: bir anda bırakanlar, gerçekten bırakan tek insanlardır.

Bu hikâye temiz bir afiş olur. Ama sıradan insanı acımasız bir kıyasla baş başa bırakır.

Mit 1: ün, bırakmayı daha güçlü yapar

Kamusal bir bırakma hikâyesi, çoğu zaman kimse duymadan önce cilalanır. Oyuncu, bir sağlık korkusunun ardından paketi çöpe attığını söyler. Şarkıcı, kıyafetlerinde duman kokusundan bıkıp uyandığını söyler. İş insanı, bir karar verdiğini ve bir daha geriye bakmadığını söyler.

Eksik kalan kısım, dağınık orta bölümdür. Kimse tartışmaları, yeniden başlamaları, arabada yapılan gizli pazarlıkları ya da kül tablasının bir kez daha dolduğu geceyi görmez. Ün, yoksunluğu ortadan kaldırmaz. Para, dopamin döngüsünü kapatmaz. Alkış, göğüsteki boşluk hissini daha asil kılmaz.

Ben ünlü değildim. Ben masasında oturan bir adamdım; meslektaşlarının artık fark etmediği bir ofiste sigara içiyordum. 27 yıl boyunca sigara içtim. En yoğun dönemimde günde 40 sigaraya yakındım ve eşimle birlikte toplamda yaklaşık 3 paket içiyorduk. Eğer bırakmak sadece demir iradeli kamu figürlerine aitse, benim hikâyede yerim yoktu.

Tuzak da buydu. Mit, çıkışı bir kişilik testine dönüştürüyordu. Bir kez başarısız ol, sonuç açık görünüyordu: yeterince güçlü değil.

Mit 2: bir anda bırakmak karakteri kanıtlar

İkinci mit, en temiz bırakmanın tek saygın yol olduğunu söyler. Bu düşünce genellikle bir anda bırakan insanların hikâyeleriyle gelir: bir sabah, bir karar, destek yok, görünür mücadele yok.

Bu versiyon dramatiktir. Ama yanlış dersi öğretir.

Bir anda bırakmak, bırakma biçimidir; ahlaki bir rütbe değil. Bu şekilde bırakan biri, daha sakin bir yola ihtiyaç duyan kişiden otomatik olarak daha cesur değildir. Sigara, beyninizi ele geçirmeden önce sizden bir özgeçmiş istemez. Tekrarı, rahatlamayı, zamanı, sıkıntıyı, stresi, kahveyi, alkolü ve küçük duygusal araları kullanır. Sonra aynı ses, dramatik bir karardan fazlasına ihtiyaç duyduğu için o kişiye zayıf der.

Ben o karakter olmaya çalıştım. Kendi küçük ölçümde sert adam versiyonunu denedim: bir şeyi çöpe atmak, yemin etmek, çenemi sıkmak, rahatsızlığın niyetimi kanıtlamasını beklemek. Sonra ofis penceresi. Sonra balkon. Sonra küçük izin: sadece bir tane, sadece bu akşam, sadece bu telefon görüşmesinden sonra.

Başarısızlık bana zayıf olduğumu öğretmedi. Bırakma konusunda yanlış bir resmi kabul ettiğimi öğretti.

Sıradan İnsan Avantajı

Sıradan bir insanın mitik bırakıcıya karşı tek avantajı vardır: daha az tiyatro.

Herkese açık bir konuşmaya gerek yok. Masada ezilmiş bir paket gerekmez. Tüm aileye ilan vermek gerekmez. Daha sessiz yol, o kişinin bir efsane olmaya çalışmayı bırakıp mekanizmaya utanmadan bakmaya başlamasıyla başlar.

Benim için değişim buydu. Hikâyedeki ünlü adam gibi neden olmadığımı sormayı bıraktım. Alışkanlığın ne yaptığını, bunu ne zaman yaptığını ve mücadele ettikçe neden daha da gürültülü hale geldiğini sormaya başladım.

Cevap gösteriş değildi. Dikkatti.

Bu mitlerin arkasındaki daha geniş kalıp şudur: bırakmayı bir performansa çevirirler. Başarıyı bir film sahnesi gibi gösterirler, başarısızlığı ise kişisel bir kusur gibi hissettirirler. Sigara zaten yeterince şey alıyor. Bir de aşağılanma yüküne ihtiyacı yok.

Sıradan bir insanın sigarayı geride bırakmak için ünlü, sert ya da kahraman olmasına gerek yok. Onun ihtiyaç duyduğu şey, işe onu zayıf diye adlandırarak başlamayan bir çerçevedir.

Bu bir plan değil. Hikâyeye daha sessiz bakmanın yolu şu: kahramanca çıkışı yüceltmeyi bırakın, böylece daha sakin bir yolun var olabileceği alan açılır.