Sigaranın Topluma Maliyeti ve 1,8 Trilyon Dolar

Yılda 1,8 trilyon dolar o kadar büyüktür ki insan ölçeğini aşar. Sigaranın topluma maliyetiyle ilgili sorun da budur. Bu rakam, hastane faturalarına, kaçırılan işe, erken ölümlere ve manşetlere hiç çıkmayan daha küçük kayıplara bölünene kadar soyut görünür.

1,8 Trilyon Dolar Gerçekte Ne Anlama Geliyor

Bu rakam kasadaki paketlerin fiyatı değildir. Sağlık harcamaları, kaybedilen verimlilik ve kısalan yaşam yıllarıdır. Yeterince kalp hastalığı, akciğer hasarı, acil servis ziyareti, hastalık izni ve yarıda kalan kariyer tek bir küresel deftere yazıldığında, fatura ulusal bütçeler ölçeğine ulaşır.

Bu ölçek önemlidir; çünkü sigarayı romantik bir görüntüye büründürülmüş, küçük ve özel bir zaaf olmaktan çıkarır. Endüstriyel sonuçları olan kitlesel bir alışkanlıktır. Tütünün küresel maliyeti, her sigara dramatik olduğu için büyük değildir. Milyonlarca kez tekrarlanan bu ritüel, aynı faturayı gün boyu küçük parçalar halinde göndermeye devam ettiği için büyüktür.

Kimsenin Görmediği Daha Küçük Fatura

J. Freeman eskiden sigarasının sadece kendi işi olduğunu düşünürdü. 27 yıl boyunca içti. En kötü döneminde günde yaklaşık 40 sigaraya kadar çıkıyordu. Evde de ofiste de içiyordu; sonunda iş arkadaşları neredeyse hiç fark etmez olmuştu. Bu, kişisel ve neredeyse gizli bir şey gibi duyuluyor. Tanıdık olması onu ucuz yapmıyordu.

Günde 40 sigaraya ulaşıldığında, yaklaşık 3 saat bu ritüele kayıp gider. Sadece sigara içme kısmı değil. Masadan uzaklaşma. Balkona yürüyüş. Sonrasındaki duraklama. Elleri yıkama. Yavaş dönüş. Bir yıla yayıldığında bu bir mola değildir. Nikotin etrafında kurulmuş ikinci bir programdır.

İşin parasal boyutu da var. Burada işe yarayan yaklaşık rakam, sigara içen kişi başına yılda 2.500 dolardır. Bu rakam kimseyi utandırmak için değildir. Sadece toplumun daha sessiz yollarla zaten ödediği bir şeye fiyat etiketi koyar: tedavi, kaybedilen iş ve çoğu zaman tek bir odanın içinde kalmayan bir bağımlılığın uzun sürüklenişi.

Toplam Neden Bu Kadar Yüksek Kalıyor

Sigara kolay bırakılabilseydi, fatura çok daha hızlı küçülürdü. Küçülmüyor. İşte bırakma yöntemlerine ilişkin rakamların önemli olduğu yer burası.

Sadece irade, bırakma girişimlerinin yaklaşık %3-5’inde işe yarar. Nikotin yerine koyma tedavisi yaklaşık %10-20’ye ulaşır. İlaçlar %30’a kadar çıkar. İlaç, terapi ve desteği birlikte sunan en güçlü birleşik düzenek bile yaklaşık %40’ta kalır. Çoğunluk yine sonuç alamaz.

Bu sayılar, maliyetin neden küresel kaldığını ve dar bir soruna dönüşmediğini açıklar. 27 yıllık bir alışkanlık, basit bir kapatma düğmesi olan kötü bir alışkanlık değildir. O, eğitilmiş bir sinir sistemi, günlük tetikleyiciler ve değişimi ilerleme diye adlandırırken nikotini yeni ambalajlarla satmaya devam eden bir endüstridir.

J. Freeman bunu önce daha küçük ölçekte öğrendi. Sigaralar ısıtmalı çubuklara dönüştü. Koku değişti. Bağımlılık değişmedi. Ofis penceresi yine ofis penceresi olarak kaldı. Yemek sonrası duraklama yine yemek sonrası duraklama olarak kaldı. Trilyon dolarlık bir sorun, niyetini değil tavrını değiştirerek ayakta kalır.

Bu Sayı Ne İşe Yarar

1,8 trilyon dolar gibi bir rakam yalnızca suçluluk duygusu yaratıyorsa işe yaramaz. Suçluluk ucuzdur. Tütün, zaten kendini kötü hisseden insanlardan fazlasıyla para kazandı.

Bu sayının yararlı yanı açıklıktır. Bu alışkanlığın içinde olan herkese, tuzağın hiçbir zaman küçük, özel ya da zayıf karakterin kanıtı olmadığını söyler. Okuyucuya sistemin tekrar üzerinden kazandığını, temizleme faturasını ise toplumun ödediğini anlatır. Ayrıca neden bu kadar çok insanın, çoğu kişiyi yolda bırakan yöntemlerde başarısız olduktan sonra kendini suçladığını da açıklar.

Bu bakış değişimi önemlidir. Sigara kişisel bir kusur gibi görünmeyi bırakıp bilançosu olan bir sistem gibi görünmeye başladığında, utancın dramı azalır. Geriye daha sakin bir çıkış ihtiyacı kalır.

Böyle bir sayı kimseye nasıl bırakacağını söylemez. Sadece tuzağın iradeden daha büyük olduğunu gösterir; J. Freeman rehberinde sakin yol hakkında daha fazlasını anlatır.