คำพูดกับตัวเองของคนสูบบุหรี่ที่ทำให้ฉันยังสูบต่อไป

ประโยคที่ฉันใช้บ่อยที่สุดไม่เคยถูกพูดออกมาดังๆ เลย มันเป็นเช้าวันอังคารที่ชื้นแฉะ ยังไม่ถึงเก้าโมงเช้าด้วยซ้ำ และฉันยืนอยู่ที่หน้าต่างออฟฟิศ มีบุหรี่คีบอยู่ระหว่างสองนิ้ว ขณะที่คอมพิวเตอร์ด้านหลังเพิ่งเริ่มตื่นขึ้นมา. เครื่องทำความร้อนส่งเสียงคลิก. หน้าต่างแง้มไว้แค่หนึ่งนิ้ว. และฉันก็กำลังบอกตัวเองประโยคเดิมที่เคยบอกมาตลอดหลายปี: “ฉันต้องสูบอันนี้ก่อนถึงจะตั้งหลักได้”

ฉันเริ่มสูบบุหรี่ตอนอายุ 19 ตอนนั้นฉันก็สูบมาแล้ว 27 ปี ช่วงที่หนักที่สุดฉันสูบราววันละ 40 มวน ภรรยาของฉันเริ่มสูบบุหรี่ตอนอายุ 18 และระหว่างเราสองคน ควันบุหรี่ก็ซึมเข้าไปแทบทุกห้องในชีวิตวัยผู้ใหญ่ของเรา. ทั้งออฟฟิศ. ครัว. ระเบียง. รถ. สิ่งที่ทำให้ทุกอย่างดำเนินต่อไปไม่ได้มีแค่นิโคติน แต่มันคือถ้อยคำที่ฉันเอามาห่อหุ้มนิโคตินต่างหาก.

“ฉันต้องสูบอันนี้ก่อนถึงจะตั้งหลักได้” นั่นคือประโยคประจำตอนเช้า มันฟังดูมีเหตุผล แทบจะดูน่าเชื่อถือด้วยซ้ำ. ไม่ใช่ความเพลิดเพลิน. ไม่ใช่ดราม่า. แค่การปรับตัวเล็กๆ เหมือนดึงเก้าอี้เข้ามาใกล้ก่อนจะนั่งลง. ฉันใช้มันก่อนเช็กอีเมล ก่อนรับสายที่ยาก ก่อนทุกงานที่ฉันไม่อยากเริ่ม. ฉันบอกตัวเองว่าควันช่วยให้คิด แต่สิ่งที่มันไม่เคยช่วยเลยคือการคิด. มันแค่ให้พิธีกรรม จังหวะหยุดพัก และทางผ่านจากเรื่องหนึ่งไปสู่อีกเรื่องหนึ่ง.

ถ้ามีใครถามฉันตอนนั้นว่าทำไมคนสูบบุหรี่ถึงยังสูบต่อ ฉันก็คงตอบด้วยหนึ่งในประโยคเรียบร้อยๆ พวกนี้แล้วเรียกมันว่าความซื่อสัตย์. นั่นแหละที่ทำให้คำพูดกับตัวเองของคนสูบบุหรี่ได้ผลกับชีวิตฉันมากขนาดนั้น. มันฟังดูฉลาดกว่าประโยคตรงๆ ที่อยู่ข้างใต้เสียอีก: ฉันฝึกตัวเองให้เริ่มแทบทุกอย่างด้วยควันบุหรี่.

“วันนี้ยังไม่ใช่วันนั้น” ประโยคนี้มักจะโผล่มาก่อนถึงมื้อกลางวัน. อีเมลตึงๆ. การจ่ายเงินที่ล่าช้า. อากาศแย่. อากาศดี. งานมากเกินไป. นอนน้อยเกินไป. มักจะมีอะไรสักอย่างพร้อมจะเข้ามาเป็นข้ออ้างให้ผัดวันเลิกบุหรี่ออกไปก่อนเสมอ. แน่นอนว่าฉันไม่เรียกมันว่าการผัดวัน. ฉันเรียกมันว่าเป็นคนมองตามความจริง.

ประโยคนั้นตามฉันกลับบ้านไปด้วย ภรรยาจะอยู่ในครัว ลูกชายจะอยู่ห้องถัดไปตอนที่เขายังเด็ก และฉันจะออกไปที่ระเบียงพร้อมบอกตัวเองว่าฉันจะจัดการเรื่องสูบบุหรี่เมื่อชีวิตสงบกว่านี้. ชีวิตไม่ได้สงบขึ้น มันแค่ยืดยาวขึ้น ซึ่งไม่ใช่เรื่องเดียวกัน. ยี่สิบเจ็ดปีสามารถหายไปในประโยคแบบนั้นได้. เช่นเดียวกับการฝังเข็ม. การสะกดจิต. การบำบัด. แผ่นแปะ. หนังสือของ Allen Carr. บุหรี่สมุนไพรที่มีกลิ่นเหมือนตู้ชื้นอับ. และความพยายามอื่นๆ ที่ฉันกองสุมไว้ตลอดทาง.

“ฉันยังชอบมันอยู่” นั่นคือประโยคที่ในที่สุดก็ฟังดูไม่จริงในหูตัวเอง. ฉันจำคืนนั้นได้เพราะไม่มีอะไรหวือหวาเกิดขึ้นเลย. ชาเย็นวางอยู่บนโต๊ะ. ที่เขี่ยบุหรี่ก็เต็มอีกครั้ง. อพาร์ตเมนต์ทั้งห้องห่ออยู่ด้วยชั้นควันอับๆ ที่ครอบครัวฉันค่อยๆ เรียนรู้จะอยู่กับมัน. ฉันจุดบุหรี่อีกมวน และได้ยินประโยคนั้นมาถึงแทบตรงเวลา.

ถึงตอนนั้น ความเพลิดเพลินแทบไม่เกี่ยวข้องกับมันแล้ว. ฉันไม่ได้ลิ้มรสอะไรพิเศษ. ฉันไม่ได้กำลังปล่อยตัวให้จมลงในความเพลิดเพลินส่วนตัวสักอย่าง. ฉันแค่กำลังรักษารูปแบบเดิม. จุด. สูบ. ดับ. เปิดประตูกระเบียง. ปิดประตูกระเบียง. ควานหาไฟแช็ก. ทำซ้ำ. เมื่อหนึ่งนิสัยเข้ายึดทั้งวันของคุณไปนานพอ มันจะเริ่มยืมคำที่ไม่ใช่ของมันอีกต่อไป. ความเพลิดเพลินก็เป็นหนึ่งในคำนั้น.

นั่นคือจุดเปลี่ยนของฉัน. ไม่ใช่คำมั่นสัญญาใหญ่โต. ไม่ใช่พิธีสูบมวนสุดท้าย. แค่ความอับอายที่เกิดขึ้นอย่างฉับพลันเมื่อได้ยินบทพูดของตัวเองชัดเกินไปจนไม่อาจเชื่อมันได้อีกต่อไป. สามประโยคนั้นทำงานกับฉันมานานหลายปี. มันทำให้นิสัยนี้ฟังดูมีประโยชน์ ชั่วคราว และเป็นสิ่งที่ฉันเลือกเอง. มีประโยชน์ในตอนเช้า. ชั่วคราวเมื่อถึงเที่ยง. เลือกเองในตอนกลางคืน. นั่นเป็นการปลอมตัวที่แนบเนียนมาก.

พอฉันเห็นตรงนั้น บางอย่างข้างในก็ค่อยๆ เงียบลง. ฉันไม่ได้รู้สึกเหมือนฮีโร่. ฉันแค่รู้สึกว่าถูกหลอกน้อยลง. บุหรี่ไม่ได้ฝึกแค่ร่างกายของฉัน. มันยังฝึกวิธีอธิบายของฉันด้วย. ทุกครั้งที่ฉันจุดมัน ฉันจะมีประโยคเตรียมไว้คอยพาการกระทำนั้นผ่านหน้ามโนธรรมของฉันไป. การเห็นสิ่งนี้ไม่ได้แก้ทุกอย่างได้ในวันเดียว. แต่มันทำสิ่งที่ดีกว่านั้น. มันทำให้ฉันซื่อสัตย์กับตัวเอง.

ฉันยังจำหน้าต่างออฟฟิศ ช่องลมเย็นแค่หนึ่งนิ้ว และหน้าจอแล็ปท็อปที่ค่อยๆ สว่างขึ้นอยู่ด้านหลังได้. ฉันจำประตูระเบียงที่บ้านได้. ฉันจำที่เขี่ยบุหรี่ที่ไม่ดูน่าเกลียดอีกต่อไป. เพราะมันกลายเป็นเฟอร์นิเจอร์ชิ้นหนึ่ง. นิสัยต่างๆ อาศัยอยู่ในรายละเอียด. เช่นเดียวกับประโยคที่คอยปกป้องมัน.

ไม่มีประโยคไหนพวกนั้นให้แผนการกับฉันเลย. มันแค่ทำให้เห็นว่านิสัยหนึ่งสามารถพูดกับเราได้อย่างเงียบเชียบแค่ไหน. ถ้าวันหนึ่งคุณอยากอ่านต่อ J. Freeman เขียนถึงเส้นทางอันสงบไว้ในคู่มือของเขา.