คู่รักที่สูบบุหรี่ด้วยกันมา 27 ปี

บุหรี่แรกที่ฉันจำได้ว่าสูบกับผู้หญิงที่ต่อมาจะกลายเป็นภรรยาของฉัน เป็นช่วงที่เราอยู่นอกคาเฟ่เล็กๆ ตอนค่ำที่โต๊ะกำลังถูกเช็ด เธออายุ 18 ฉัน 19 ไฟแช็กสีแดงราคาถูกแบบที่หายเข้าไปในกระเป๋าแล้วกลับออกมาขรุขระ

เมื่อมันรู้สึกว่าเป็นของเรา

สำหรับเรา การสูบด้วยกันตอนแรกไม่รู้สึกว่าเป็นปัญหา มันรู้สึกเหมือนมีคนร่วมทาง หนึ่งมวนหลังเดิน หนึ่งมวนหลังอาหาร หนึ่งมวนระหว่างรอรถที่มาช้า ฉันยื่นซองบุหรี่ให้เธอ เธอหยิบหนึ่งมวน การแลกเปลี่ยนมันเกือบจะอ่อนโยน ไม่ดราม่า ไม่อันตราย แค่น่าไว้ใจ

นั่นแหละคืออันตรายเงียบจากนิสัยที่แบ่งกัน มันยืมความอบอุ่นจากคนข้างๆ บุหรี่ไม่ได้เป็นแค่บุหรี่แล้ว แต่มันกลายเป็นช่วงหยุดหลังคุยกัน ข้ออ้างให้เดินออกไปข้างนอก สิ่งเล็กๆ ที่ส่งต่อเมื่อไม่ต้องใช้คำพูด

ฉันไม่เห็นมันในตอนนั้น ฉันชอบที่เธอไม่ตัดสิน ฉันชอบที่ฉันไม่ต้องพูดหนักๆ เรายังเด็กเกินกว่าจะเข้าใจว่าความเงียบสามารถกลายเป็นการอนุญาตได้

สิ่งที่ยี่สิบเจ็ดปีทำ

ปีเวลาเปลี่ยนของประกอบให้กลายเป็นเฟอร์นิเจอร์ คาเฟ่หายไปจากชีวิตประจำวัน แต่บุหรี่ยังอยู่ มันเดินกับเราทั้งในห้องเช่า วันทำงาน มื้ออาหาร การเถียงกัน เย็นเฉื่อย เดือนยาก และวันอังคารธรรมดา

เมื่อเรามีลูกชาย ภรรยาของฉันหยุดสูบตอนตั้งครรภ์และให้นม เธอทำสิ่งที่ฉันทำไม่สำเร็จ แล้วชีวิตก็กลับเข้าสู่จังหวะเดิม ฉันยังสูบอยู่ และแบบแผนเก่าก็กลับมา ฉันถือความรับผิดชอบของตัวเอง ไม่ใช่การสารภาพแบบดราม่า แค่เป็นข้อเท็จจริง ลูกชายอายุ 22 ตอนนี้เติบโตมากับนิสัยที่เริ่มก่อนเขาเกิด

ช่วงที่แย่ที่สุด ฉันสูบประมาณ 40 มวนต่อวัน ระหว่างฉันกับภรรยา ก็ราวสามซอง ตัวเลขตอนนี้เขียนแล้วดูน่ากลัว ตอนนั้นมันแตกเป็นช่วงสั้นๆ เลยดูเหมือนน้อยกว่า ตอนเช้า ที่ทำงาน กลับบ้าน หลังอาหาร ก่อนนอน อีกมวนเพราะเธอสูบ อีกมวนเพราะฉัน

ตอนนั้นมันไม่ใช่ความโรแมนติก มันเป็นการดูแลระหว่างสองเก้าอี้

ส่วนที่ฉันมองข้าม

ฉันเคยคิดว่าการเลิกบุหรี่ในคู่ชีวิตต้องกลายเป็นการแข่งขัน คนหนึ่งสำเร็จอีกคนรู้สึกถูกตั้งข้อหา คนหนึ่งล้มเหลวอีกคนรู้สึกถูกดึงกลับ เราจึงพูดเรื่องนั้นเบาๆ หลีกเลี่ยงแรงกดดัน แล้วก็หลีกเลี่ยงความจริง

บุหรี่แรกนั้นไม่จับเราไว้เพราะเวทมนตร์ แต่มันอยู่ต่อเพราะเดินมากับเรา มันผูกติดกับความเอาใจใส่ ความเหนื่อยล้า รูทีน และความสุภาพ หลายปีฉันเข้าใจผิดว่าไม่ทะเลาะเรื่องการสูบคือความสงบ แต่มันไม่ใช่ มันคือความเคยชินที่เรียนรู้วิธีอยู่ในบ้านเราให้ยังเป็นที่ต้อนรับ

เมื่อฉันเลิกได้ ภรรยาก็เลิกไปด้วย ไม่ใช่เพราะฉันสั่ง ไม่ใช่เพราะใครแข็งแกร่งกว่า การเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นเมื่อการสูบไม่ดูเหมือนสิ่งที่เป็นของเราอีกต่อไป แต่กลายเป็นสิ่งที่ยืมเราไป 27 ปี

บางครั้งฉันคิดถึงไฟแช็กสีแดง สองคนหนุ่มสาวที่โต๊ะคาเฟ่เล็กๆ ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังถืออะไรอยู่ต่อไป ฉันไม่โทษพวกเขา แค่หวังว่าพวกเขาเคยรู้ว่านิสัยที่แบ่งกันยังมีประตู ลูกสองคนสามารถเดินออกพร้อมกันได้ โดยไม่ผลักกัน

ถ้าคุณกำลังคิดจะเลิกบุหรี่กับคู่ชีวิต ฉันเขียนคู่มือของ J. Freeman ไว้สำหรับปัญหาร่วมแบบนั้น: สงบ เป็นส่วนตัว และไม่เปลี่ยนบ้านให้กลายเป็นศาล มันให้ทางเดินที่กว้างขึ้นให้คุณเดินด้วยจังหวะของตัวเอง โดยไม่ขอให้ใครชนะการต่อสู้