Czas odzyskany po rzuceniu palenia

Zanim rzuciłem palenie, mój dzień rozpadał się na kawałki wielkości papierosa. Po rzuceniu palenia całe odcinki życia zostawały nienaruszone.

Gdzie znikały te trzy godziny

W najgorszym okresie paliłem około 40 papierosów dziennie. Zacząłem w wieku 19 lat i ciągnąłem to przez 27 lat, więc ta liczba przestała mi się wydawać dziwna. Zaczęła wyglądać normalnie. Tak właśnie nawyk uchodzi na sucho z tej kradzieży.

Papieros nigdy nie kosztował tylko tych kilku minut palenia. Zabierał też ten krótki czas poprzedzający go, kiedy już myślałem o wyjściu. Zabierał przejście na balkon albo do okna. Zabierał zapalniczkę, pierwszy zaciąg, ostatni zaciąg, krótką pauzę po wszystkim, mycie rąk, powrót do tego, co przerwałem. Rozłóż to na 40 papierosów, a nawyk pożerał mniej więcej 3 godziny dziennie.

Najwyraźniej widziałem tę kradzież w pracy. Przez lata paliłem w biurze i z czasem koledzy przestali to zauważać. Kończyła się trudna rozmowa telefoniczna, a ja byłem już w połowie drogi do okna. E-mail wymagał wysiłku, więc nagradzałem się przerwą, która wcale nie była przerwą. Do obiadu dzień wyglądał już na poszarpany. Praca była zrobiona, ale działo się to między kolejnymi wyjściami.

W domu nie było lepiej. Herbata wystygła. Film rozpadał się na pół. Kolacja miała w sobie niewidzialne przecinki, bo ciągle wychodziłem. Moja żona też paliła, więc ten rytuał nie był samotny, co sprawiało, że wyglądał niewinnie. Kiedy dwie osoby dzielą ten sam schemat, zaczyna on przypominać normalne dorosłe życie.

Co wróciło

Spodziewałem się, że czas odzyskany po rzuceniu palenia będzie odczuwalny dramatycznie. Myślałem, że nagle stanę się sprawniejszy, wysportowany, odmieniony. To, co wróciło, było spokojniejsze i lepsze, niż się spodziewałem.

Pierwszą rzeczą, którą zauważyłem, była ciągłość. Mogłem pić kawę, kiedy była jeszcze gorąca. Mogłem dokończyć zadanie, nie planując już kolejnej ucieczki. Mogłem przesiedzieć całą rozmowę, bez tego, żeby jakaś część mojego mózgu sprawdzała, która jest godzina. Właśnie to naprawdę znaczyły dla mnie odzyskane godziny po rzuceniu palenia. Nie kilka wolnych minut na papierze. Nieprzerwana uwaga.

Pewnego sobotniego poranka stało się to jasne. Moja żona była w kuchni. Mój syn, który ma dziś 22 lata, mówił z sąsiedniego pokoju. Siedziałem z kawą i gazetą, a żadna część tej sceny nie wymagała, żebym wstał i podążył za odruchem. Zostałem na krześle. Nie wydarzyło się nic heroicznego. I o to chodziło. Zwykła chwila pozostała cała.

To samo działo się poza domem. Jazda samochodem nie wymagała już planowania, gdzie się zatrzymam. Kolacja na mieście nie oznaczała już wypatrywania właściwego momentu, żeby się wymknąć. Nawet krótki spacer wydawał się dłuższy, bo należał do samego spaceru, a nie do papierosa, który dawniej nadawał mu kształt.

Prawdziwą korzyścią nie była produktywność

Te 3 godziny dziennie szybko się sumują. W tydzień daje to 21 godzin. W miesiąc zamienia się w czas tak duży, że aż wstyd. Ale nie myślę o tym jak o odzyskanej produktywności. Myślę o tym jak o odzyskanym życiu.

Palenie przyzwyczaiło mnie do życia w kawałkach. Zacząć zadanie. Zatrzymać się. Wznowić. Wyjść na zewnątrz. Wrócić. Powiedzieć bliskim „za minutę”. Odejść od stołu. Odejść z pokoju. Odejść od chwili. Po tylu latach ten rytm zaczyna wydawać się naturalny. Ale naturalny nie jest. To uzależnienie tnie dzień na kawałki wielkości papierosa.

Kiedy to rozdrabnianie ustało, nie próbowałem zamieniać każdej wolnej godziny w coś wielkiego. Czasem po prostu zostawałem na kanapie i oglądałem cały film. Czasem kończyłem kolację i dalej siedziałem przy stole. Czasem pracowałem przez całe popołudnie, bez tej cienkiej nitki irytacji, która ciągnęła mnie do drzwi. To drobiazgi, dopóki nie stracisz ich na 27 lat.

Moja żona zauważyła tę samą zmianę, kiedy rzuciła palenie. W domu zrobiło się ciszej. Nie całkiem cicho. Po prostu z mniejszą liczbą przerw. Posiłek pozostawał posiłkiem. Wieczór pozostawał wieczorem. Nie układaliśmy już zwykłego życia wokół kolejnego pretekstu, by wyjść na pięć minut, które zawsze zamieniały się w coś dłuższego.

To, co teraz cenię

Nadal myślę o płucach, sercu, schodach i całej reszcie. Ale czas jest tą korzyścią, którą czuję najbardziej osobiście, bo przenika wszystko inne.

Przy 40 papierosach dziennie nawyk nie tylko szkodził mojemu ciału. Zawłaszczał mój kalendarz. Rozmywał granice pracy, odpoczynku, posiłków, rozmów, jazdy samochodem i weekendów. Sprawiał, że opuszczałem własne życie małymi ratami.

To się skończyło. Nie w jednym filmowym wybuchu. Po prostu na tyle stopniowo, że pewnego dnia rozejrzałem się i zobaczyłem całe godziny tam, gdzie kiedyś było palenie. To nie były spektakularne godziny. Były moje.

Jeśli jesteś gotowy na coś więcej niż artykuł, J. Freeman rozpisuje pełną drogę w swoim przewodniku, krok po kroku i we własnym tempie. Kosztuje mniej więcej tyle, co kilka paczek papierosów, a to mała decyzja w porównaniu z oddaniem nawykowi kolejnego roku z kalendarza.