Διάσημοι καπνιστές που το έκοψαν και 2 μύθοι

Διάσημοι καπνιστές που το έκοψαν και η ιστορία που πουλήθηκε στον απλό κόσμο

Ο μύθος είναι απλός: οι διάσημοι καπνιστές που το έκοψαν είχαν μυαλό από ατσάλι, και όποιος δεν μπορεί να τους αντιγράψει θεωρείται ότι έχει έλλειμμα χαρακτήρα. Δίπλα του στέκεται κι ένας άλλος μύθος: ότι οι άνθρωποι που το έκοψαν μαχαίρι είναι οι μόνοι που όντως το έκοψαν.

Αυτή η ιστορία φτιάχνει ωραία αφίσα. Αφήνει όμως έναν απλό άνθρωπο μόνο με μια σκληρή σύγκριση.

Μύθος 1: η φήμη κάνει το κόψιμο να φαίνεται πιο δυνατό

Μια δημόσια ιστορία διακοπής συνήθως εξωραΐζεται πριν την ακούσει κανείς. Ο ηθοποιός λέει ότι πέταξε το πακέτο μετά από μια ανησυχία για την υγεία του. Η τραγουδίστρια λέει ότι ξύπνησε κουρασμένη από τη μυρωδιά του καπνού στα ρούχα της. Ο επιχειρηματίας λέει ότι πήρε μια απόφαση και δεν κοίταξε ποτέ πίσω.

Το κομμάτι που λείπει είναι το μπερδεμένο ενδιάμεσο. Κανείς δεν βλέπει τους καβγάδες, τις επανεκκινήσεις, τις ιδιωτικές συμφωνίες στο αυτοκίνητο ή τη νύχτα που το τασάκι ξαναγεμίζει. Η φήμη δεν σβήνει τη στέρηση. Τα χρήματα δεν διακόπτουν τον βρόχο της ντοπαμίνης. Το χειροκρότημα δεν κάνει πιο ευγενές το κενό στο στήθος.

Δεν ήμουν διάσημος. Ήμουν ένας άντρας στο γραφείο, και κάπνιζα εκεί όπου οι συνάδελφοι είχαν πάψει να το προσέχουν. Κάπνιζα για 27 χρόνια. Στο αποκορύφωμά μου έφτανα σχεδόν τα 40 τσιγάρα τη μέρα, και με τη γυναίκα μου φτάναμε σχεδόν τα 3 πακέτα. Αν το κόψιμο ανήκε μόνο σε δημόσια πρόσωπα με σιδερένια θέληση, εγώ δεν είχα θέση σε αυτή την ιστορία.

Αυτή ήταν η παγίδα. Ο μύθος έκανε την έξοδο να μοιάζει με τεστ προσωπικότητας. Αν αποτύγχανες μία φορά, το συμπέρασμα έμοιαζε προφανές: όχι αρκετά δυνατός.

Μύθος 2: το να το κόψεις μαχαίρι αποδεικνύει χαρακτήρα

Ο δεύτερος μύθος λέει ότι το πιο καθαρό κόψιμο είναι το μόνο σεβαστό. Συνήθως έρχεται μέσα από ιστορίες ανθρώπων που το έκοψαν μαχαίρι: ένα πρωί, μία απόφαση, καμία υποστήριξη, καμία ορατή πάλη.

Αυτή η εκδοχή έχει δράμα. Διδάσκει όμως το λάθος μάθημα.

Το να το κόψεις μαχαίρι είναι ένας τρόπος να σταματήσεις, όχι ένα ηθικό προβάδισμα. Ένας άνθρωπος που σταματά έτσι δεν είναι αυτόματα πιο γενναίος από τον άνθρωπο που χρειάζεται έναν πιο ήρεμο δρόμο. Το τσιγάρο δεν ζητά βιογραφικό πριν γαντζώσει τον εγκέφαλο. Χρησιμοποιεί την επανάληψη, την ανακούφιση, τον συγχρονισμό, την πλήξη, το στρες, τον καφέ, το αλκοόλ και μικρές συναισθηματικές παύσεις. Κι ύστερα η ίδια φωνή αποκαλεί αυτόν τον άνθρωπο αδύναμο επειδή χρειάζεται κάτι περισσότερο από μια δραματική απόφαση.

Προσπάθησα να γίνω αυτός ο χαρακτήρας. Προσπάθησα με τον δικό μου μικρότερο τρόπο να παίξω τον σκληρό: να πετάξω κάτι, να δώσω έναν όρκο, να σφίξω το σαγόνι μου, να περιμένω να αποδείξει η δυσφορία ότι το εννοούσα. Μετά ήρθε το παράθυρο του γραφείου. Μετά το μπαλκόνι. Μετά η μικρή άδεια: μόνο ένα, μόνο απόψε, μόνο μετά από αυτό το τηλεφώνημα.

Η αποτυχία δεν μου έμαθε ότι ήμουν αδύναμος. Μου έμαθε ότι είχα δεχτεί τη λάθος εικόνα για το κόψιμο.

Το πλεονέκτημα του απλού ανθρώπου

Ένας απλός άνθρωπος έχει ένα πλεονέκτημα απέναντι στον μυθικό άνθρωπο που το έκοψε: λιγότερο θέατρο.

Δεν χρειάζεται δημόσια ομιλία. Ούτε τσαλακωμένο πακέτο πάνω στο τραπέζι. Ούτε ανακοίνωση σε όλη την οικογένεια. Ο πιο ήσυχος δρόμος αρχίζει όταν αυτός ο άνθρωπος σταματά να προσπαθεί να γίνει θρύλος και αρχίζει να κοιτάζει τον μηχανισμό χωρίς ντροπή.

Αυτή ήταν η στροφή για μένα. Σταμάτησα να ρωτάω γιατί δεν ήμουν σαν τον διάσημο άντρα της ιστορίας. Άρχισα να ρωτάω τι έκανε η συνήθεια, πότε το έκανε, και γιατί η μάχη την έκανε να ακούγεται πιο δυνατά.

Η απάντηση δεν ήταν λάμψη. Ήταν προσοχή.

Το ευρύτερο μοτίβο πίσω από αυτούς τους μύθους είναι αυτό: μετατρέπουν το κόψιμο σε παράσταση. Κάνουν την επιτυχία να μοιάζει με σκηνή από ταινία, και την αποτυχία να μοιάζει με προσωπικό ελάττωμα. Το κάπνισμα ήδη παίρνει αρκετά. Δεν χρειάζεται το επιπλέον δώρο της ταπείνωσης.

Ένας απλός άνθρωπος δεν χρειάζεται να γίνει διάσημος, αυστηρός ή ηρωικός για να αφήσει τα τσιγάρα πίσω του. Χρειάζεται ένα πλαίσιο που δεν ξεκινά αποκαλώντας τον αδύναμο.

Αυτό δεν είναι σχέδιο. Είναι ένας πιο ήσυχος τρόπος να βλέπεις την ιστορία: σταμάτα να λατρεύεις την ηρωική έξοδο, και ένας πιο ήρεμος δρόμος βρίσκει χώρο να υπάρξει.