Το κάπνισμα μειώνει το στρες; Όχι, το τροφοδοτεί

Το τσιγάρο που «σε ηρεμεί» είναι ένα από τα παλιότερα ψέματα του καπνίσματος. Φαίνεται αληθινό επειδή η ανακούφιση έρχεται γρήγορα, και η γρήγορη ανακούφιση μπερδεύεται εύκολα με την ηρεμία.

Μύθος 1: Το τσιγάρο διώχνει το στρες

Δεν διώχνει το στρες. Διακόπτει τη στέρηση.

Η νικοτίνη ωθεί τη ντοπαμίνη στον εγκέφαλο, και ο εγκέφαλος μαθαίνει τη συντόμευση. Μετά τα επίπεδα νικοτίνης πέφτουν, και ο ίδιος εγκέφαλος αρχίζει να ζητά την επόμενη διόρθωση. Αυτή η πτώση μοιάζει με ένταση, ευερεθιστότητα, ανησυχία και ένα λεπτό στρώμα συναγερμού πάνω από την καθημερινή ζωή. Όταν ανάβει ένα τσιγάρο, ο συναγερμός υποχωρεί για λίγα λεπτά. Οι άνθρωποι το λένε ηρεμία. Είναι απλώς το τέλος ενός προβλήματος που δημιούργησε το προηγούμενο τσιγάρο.

Ένα ήρεμο νευρικό σύστημα δεν χρειάζεται συνεχή διόρθωση. Ένα εξαρτημένο χρειάζεται. Αυτή η διαφορά μετρά περισσότερο από τον καπνό, την καρέκλα ή το πεντάλεπτο διάλειμμα έξω.

Γι’ αυτό η αναζήτηση «does smoking reduce stress» επιστρέφει ξανά και ξανά. Η ερώτηση μοιάζει λογική εκ των έσω. Το σώμα είναι τεντωμένο, το χέρι απλώνεται, ο καπνός μπαίνει μέσα, και η πίεση πέφτει. Αλλά αυτή η πτώση δεν είναι ελευθερία. Είναι ένας κύκλος που κλείνει για μια στιγμή.

Μύθος 2: Το στρες είναι η αιτία και το κάπνισμα η λύση

Το πραγματικό στρες υπάρχει. Οι προθεσμίες υπάρχουν. Η πίεση στην οικογένεια υπάρχει. Τα μακριά απογεύματα στη δουλειά υπάρχουν. Το κάπνισμα απλώς γλιστρά σε αυτές τις στιγμές και καρπώνεται τα εύσημα.

Το ξέρω αυτό γιατί του έδινα αυτή την πίστωση για χρόνια. Κάπνιζα για 27 χρόνια, από τα 19. Στο χειρότερο σημείο μου έφτανα περίπου τα 40 τσιγάρα την ημέρα. Στο γραφείο είχα ένα γραφείο, ένα παράθυρο, έναν λεκέ από καφέ σε έναν φάκελο και ένα τασάκι που έμοιαζε πάντα γεμάτο μέχρι το μεσημέρι. Μια δύσκολη κλήση τελείωνε, και εγώ σηκωνόμουν σαν να είχε λύσει κάτι το τσιγάρο. Δεν είχε λύσει την κλήση. Είχε απλώς τελειώσει τη στέρηση που ανέβαινε σε όλη τη διάρκεια της συζήτησης.

Αυτό είναι το σημείο που οι άνθρωποι χάνουν όταν σκέφτονται το κάπνισμα για ανακούφιση από το στρες. Το τσιγάρο έρχεται μετά την ένταση, οπότε περνά για σωτήρας. Στην πράξη, τα τσιγάρα και το άγχος τροφοδοτούν το ένα το άλλο. Η νικοτίνη δημιουργεί την επόμενη πτώση. Η επόμενη πτώση δημιουργεί επείγουσα ανάγκη. Η επείγουσα ανάγκη δανείζεται το όνομα του στρες, και το τσιγάρο προβάλλει ως απάντηση.

Μύθος 3: Αν τα τσιγάρα δεν σε ηρεμούν, η διακοπή σε αφήνει απροστάτευτο

Αυτός ο μύθος επιβιώνει επειδή οι δύο πρώτοι τον εκπαιδεύουν. Αν το τσιγάρο είναι το φρένο σου, η ζωή χωρίς αυτό ακούγεται απερίσκεπτη.

Όμως οι αριθμοί δεν στηρίζουν αυτή την ιστορία. Η δύναμη της θέλησης μόνη της λειτουργεί περίπου στο 3-5% των προσπαθειών διακοπής. Τα βοηθήματα υποκατάστασης νικοτίνης φτάνουν γύρω στο 10-20%. Η φαρμακευτική αγωγή φτάνει έως το 30%. Ακόμη και ο πιο ισχυρός συνδυασμός φτάνει περίπου το 40%. Αυτοί οι αριθμοί δεν λένε ότι οι άνθρωποι είναι αδύναμοι. Λένε ότι η συνηθισμένη συμβουλή αφήνει τους περισσότερους με ανεπαρκή εφόδια, και μετά τους κατηγορεί όταν η ένταση επιστρέφει.

Ο J. Freeman το έμαθε με τον δύσκολο τρόπο. Μετά τον βελονισμό, την ύπνωση, τα επιθέματα, το βιβλίο του Allen Carr, τα φυτικά τσιγάρα και τους κανόνες του χρονόμετρου, δεν χρειαζόταν άλλη διάλεξη για την πειθαρχία. Χρειαζόταν μια πιο καθαρή εξήγηση για το τι έκανε το τσιγάρο όλον αυτόν τον καιρό. Μόλις ράγισε η ιστορία του στρες, η συνήθεια έμοιαζε λιγότερο με παρηγοριά και περισσότερο με ένα σύστημα που συνέχιζε να στέλνει τον λογαριασμό στο ίδιο πρόσωπο.

Το ευρύτερο μοτίβο έχει σημασία. Το κάπνισμα δεν μπαίνει σε μια ήρεμη ζωή για να τη βελτιώσει. Τραχύνει την επιφάνεια, και μετά πουλά μια σύντομη παύση σαν ανακούφιση. Ο μύθος επιβιώνει επειδή η παύση είναι πραγματική. Το κομμάτι που λείπει είναι από πού προήλθε η ένταση.

Το να δεις τον κύκλο δεν είναι το ίδιο με το να τον σπάσεις, αλλά από εκεί αρχίζει να εξασθενεί το ξόρκι. Αν θέλεις να διαβάσεις περισσότερα κάποια μέρα, ο J. Freeman γράφει για την ήρεμη διαδρομή στον οδηγό του.